All posts by admin

Matterhorn

15. júlí

Eftir gönguna á Riffelhorn fengum við þær fréttir á Zermatters skrifstofunni að veðurspáin fyrir sunnudagskvöld og mánudagsmorgun liti ekki vel út, snjókoma og þrumuveður. Hluta af mér varð pínu létt, kannski yrði ekki af göngunni eftir allt saman. Miðað við hversu erfitt mér þótti klifrið á Riffelhorn var ég orðinn enn kvíðnari fyrir Matterhorn.  Við gáfumst samt ekki upp, þau sögðu okkur að koma aftur snemma á sunnudagsmorgninum og þá miðað við nýja veðurspá yrði tekin endanleg ákvörðun hvort við færum upp eða ekki. Með smá hnút í maganum gengum við inn á Zermatters skrifstofuna en fengum við þær fréttir að veðurspáin hefði breyst mikið og ekkert nema sól og blíða í kortunum.

Viðurkenni það að voru örlítið þung skref aftur upp á hótel þar sem ég þurfti að segja Laufey að það yrði svo úr ferðinni eftir allt saman en ég hafði eiginlega afskrifað þetta allt kvöldinu áður.

En það þýddi ekkert annað en að pakka í bakpokann og halda upp í Scwartzee með kláfnum. Þaðan var rúmlega tveggja tíma mjög róleg ganga upp í Hörnli skálann sem er í 3260m hæð. Skálinn var allur tekinn í gegn árið 2015 í tilefni af 150 ára afmæli fyrstu uppgöngunnar (Edward Whymper, 14. júlí 1865) og er einn glæsilegasti skáli sem ég hef séð. Þráðlaust net og uppábúin rúm. Þetta var minnti frekar á risavaxna orlofsíbúð i Munðarnesi frekar en fjallaskála á einu hættulegasta fjalli heims.

 

Við hittum guide-ana okkar í skálanum og borðuðum með þeim kvöldmat. Eftir kvöldmat var svo búnaðartékk og allt sem ekki var nauðsynlegt var skilið eftir í skálanum. Þeir lögðu mikla áherslu á að hafa pokana eins létta og hægt var.

 

16. júlí

Það var ræs á slaginu 3:00 og morgunmatur hálftíma síðar. Venjulega er skálinn allur iðandi af æstum fjallgöngumönnum á þessum tíma sem allir eru í kapphlaupi að verða fyrstir af stað en vegna þess hve veðurspáin hafði verið slæm fyrir daginn í dag voru ekki nema 2 önnur teymi á leiðinni á fjallið. Því var óvenju róleg stemning og við gátum gert okkur klára í “rólegheitum”.

Við lögðum af stað klukkan 4 um nóttina og eftir 5 mínútna göngu komum við að bröttum vegg sem og þar var þykkt reipi til að halda sér í. Eftir það tók við hlykkjótt en ekkert mjög bratt brölt í um 90 mínútur. En þá var sólin að koma upp og við tókum nestispásu í hellisskúta og slökktum á höfuðljósunum. Við tók nokkuð bratt klifur upp að Solvey skálanum og fyrir ofan hann var líka annar nokkuð brattur kafli. Þar settum við á okkur brodda. Ég var farinn að finna ágætlega fyrir hæðinni og fann ef ég tók of stór skref varð ég andstuttur.

Í um 4200 komum við að reipum sem hægt var að halda sér í brattasta hlutann upp snjóbreiðuna í átt að toppnum. Nokkuð krefjandi hluti vegna en þarna var maður farinn að sjá hvað það var stutt eftir og gekk nokkuð greiðlega að komast upp á sjálfan topp-hrygginn. Viðurkenni að það var reyndi svolítið á taugarnar að rölta eftir örmjóum hryggnum að toppnum.

Á leiðinni niður skiptumst við á að klifra og síga þar sem það var hægt. Á einum stað náði ég einhvern veginn að krækja mannbroddunum mínum saman með þeim afleiðingum að annar losnaði undan skónnum og rann niður bratta brekkuna. Á einhvern undraverðan hátt stoppaði hann samt áður en hann flaug fram af brúninni þa sem beið 2000m lóðbeint fall. Ég gat því andað léttar og guide-inn minn sagði að ég hlyti að vera heppnasti Íslendingur í heimi. En annars gekk gangan niður frekar vel. Var fljótlegt og þægilegt að síga niður þar sem það var hægt niður bröttustu kaflana sem Guide-arnir klifu svo niður eins og fjallageitur.

Það kom smá á óvart hve hlutinn sem við höfðum klifrað í myrkrinu um morguninn var í raun brattur.  Rétt rúmum 7 tímum eftir að við lögðum af stað komum við guide-inn minn skálann klukkan 10 mín yfir 11 og ég splæsti á hann verðskulduðum bjór.

 

Riffelhorn

Eftir 3 daga í Chamonix sem við nýttum í göngu upp að Lac Blanc og hæðaraðlögun á Aguille Du Midi var kominn tími til að keyra til Zermatt þar sem við myndum hitta guide-inn okkar á Gornegrat lestarstöðinni kl 7:45 þann 14. júlí

 

Það sem við héldum að væri þægilegt ganga/brölt á Riffelhorn reyndist ekki alveg rétt. Guide-inn okkar leiddi okkur að “bakhlið” Riffelhorn þar sem sjálft klifrið hafðist. 6 spanna klifurleið sem heitir Egg og er með frönsku gráðuna 4b. Hvorugur okkar hafði tekist á við fjölspanna klifur áður og reyndist þetta ansi krefjandi á köflum. Reyndi kannski mest á taugarnar því þetta var feykilega bratt og ógnvekjandi 300m fall, nánast lóðbeint, niður í jökuldalinn fyrir neðan. En upp komumst við óskaddaðir og fengum hrós frá leiðsögumanninum sem taldi okkur hæfa fyrir Matterhorn.

 

Undirbúningur

Eftir að ákvörðun var tekin um að klifra Matterhorn þurfti að huga að búnaði og reyna búa sig líkamlega undir gönguna. Ég var svo heppinn að fá gjafabréf í fertugsafmælisgjöf sem ég gat nýtt til að kaupa það sem upp á vantaði í bakpokann.

Ég hafði fyrirfram ekki miklar áhyggjur af því að vera ekki í nógu formi fyrir gönguna en var með örlítinn kvíða fyrir brattanum og skorti á klifurreynslu.

Samkvæmt því sem ég hafði lesið var klifrið á Matterhorn sagt ekki tæknilega erfitt, bara 5.3 – 5.4. Vandamálið var bara að ég hafði ekki hugmynd um hvað þessar gráður þýddu. Ég fór því á byrjendakvöld í klifurhúsinu og spreytti mig á leiðum með sama erfiðleikastig. Það gekk að mestu vel en reyndist algjör ofraun fyrir viðkvæma skrifstofuputta.

1

Við Kjartan fórum líka í nokkrar fjallgöngur. Hæst ber að nefna ferð á Skessuhorn í apríl en við fórum líka á Esjuna, Þverfellshorn og Kistufell auk þess sem ég hélt áfram í hlaupaprógramminu mínu í undirbúningi fyrir Esjuhlaupið þar sem ég hljóp tvær ferðir á 2klst.

Næsta verkefni

Búin að vera töluverð lægð hérna á blogginu en eitt og annað verið brölt í millitíðinni samt. T.d. á Hvannadalshnúk með Eyja og félögum og Skessuhorn með Kjartani.

En núna er við Kjartan búnir að bóka ferð í Svissnesku Alpana í sumar þar sem við ætlum að gera atlögu að Mattehorn. Sem undirbúning förum við einnig á Riffelhorn sem er í forgrunni á myndi hér að neðan. Þar munu guide-arnir vega og okkur og meta. Vonandi munu þeir okkur ekki léttvæga finna því það getur gerst að guide-ar hafni göngumönnum og segi þeim að æfa sig betur fyrir Matterhorn.

riffel

Myndband frá hæðaraðlögun

Dagana fyrir gönguna nýttum við í hæðaraðlögun á Aguille Du Midi. Við vorum búnir að undirbúa okkur vel fyrir gönguna á Mont Blanc en hryggurinn sem við þurftum að ganga þarna yfir fyrstu dagana kom okkur algjörlega í opna skjöldu.

Alfreð setti saman myndband sem lýsir þessum aðstæðum nokkuð vel.

Just jump, it’s long enough

Dagur 1 – Chamonix til Gouter

Við lögðum af stað frá Chamonix klukkan 8 á sunnudagsmorgninum. Keyrðum til Les Houches þar sem tókum kláf til Bellevue. Við vorum búnir að tala um að keyra þangað daginn áður til að finna stöðina svo þetta gæti gengið snuðrulaust en ákváðum svo að það væri óþarfi. Að sjálfsögðu villtumst við en það kom ekki að sök, við vorum komnir á lestarstöðina vel áður en fjallalestin kom. Þar hittum Magga og Möggu, sem voru að reyna við Mont Blanc í annað sinn. Voru hérna síðast í júní og allt á kafi í snjó og þau þurftu að hætta í 4400m. Með þeim var ítalski guide-inn Marco sem er búinn að fara svo oft á Mont Blanc að hann er hættur að telja ferðirnar. Við horfðum öfundaraugum á pokann hans Marco sem virtist vera fisléttur. “Everything you need” sagði Marco brosandi.

Lestin kemur í Bellevue

Mont Blanc Tramway lestin er fjórða hæsta fjallalest í Evrópu og sú hæsta í Frakklandi. Var opnuð 1907 og átti upphaflega að ná alla leið upp á Mont Blanc en framkvæmdum var hætt 1914 í Nid d’Aigle í  2372m hæð yfir sjávarmáli þar sem við stigum út og gangan hófst.

img_1560-1280x853

Lestin tæmdist af vel búnu göngufólki sem fór í halarófu upp grýttan stíginn. Frekar þægilegt til að byrja með en svo varð leiðin brattari upp að Tête Rousse skálanum (3167). Þar rétt fyrir neðan stoppuðum við til að fara í línu því framundan var Tête Rousse jökullinn og Grand Couloir, gil sem þarf að þvera og getur verið mjög hættulegt útaf grjóthruni sem verður þegar hlýtt er í veðri og steinarnir efst í gilinu losna.

Sem betur fer var ástandið ekki svona þegar við komum að gilinu:

Búið er að leggja stálvír yfir gilið sem hægt að tengja sig við áður en lagt er af stað. En stígurinn lá svo langt fyrir ofan vírinn að það var ómögulegt. Stígurinn var hins vegar nokkuð góður og engir steinar að falla þannig við gátum gengið nokkuð örugglega þarna yfir bundnir saman í línu. Eftir gilið tók við brattur klettaveggur upp að Gouter hryggnum. Á bröttustu köflunum er búið að setja stálvíra til að tryggja sig. Ekki tæknilega erfitt klifur en tók vel á lærvöðvana sem voru orðnir vel súrir þegar upp var komið.

Þaðan var þægileg ganga í Gouter skálann þar sem sem við áttum bókaða gistingu. Við vorum búnir að lesa hryllingssögur af þessum skála og sérstaklega skálaverðinum sem átti víst að vera einstaklega dónalegur. Þegar á hólminn var komið tók á móti okkur “Íslandsvinurinn” Remy sem var ekkert nema almennilegheitin. Hann að vísu komst ekki með fjölskyldunni til Íslands því hann er í skálanum frá byrjun maí til 5. október.

img_1634-1280x853
Skálavörðurinn Remy. Honum var ekki allof vel við myndatökur: “It’s the end of the season, my face doesn’t look nice”.

Skálinn sem er í  3835 metra hæð var vígður 2014 og er allur hinn glæsilegasti með gistipláss fyrir 120 manns. Byggingin tók 4 ár og kostaði hálfan milljarð. Þar var hægt að kaupa allt það nauðsynlegasta eins og t.d. vatn á 7 evrur og instant kaffi í skál á 4 evrur. Ekki samt diet kók eins og einhver  í skálanum spurði um. Held ég hafi aldrei séð meiri hneykslunarsvip eins og á afgreiðslumanninum sem sagði honum að þetta væri Mont Blanc og fólk þyrfti sykur og orku. Allar birgðir eru fluttar í skálann með þyrlu sem gerir þetta allt aðeins dýrara.

Sumir í skálanum voru greinilega ekki í góðum gír eftir að hafa farið upp á topp og við vorum allir að hugsa að mögulega gætum við verið í sömu sporum daginn eftir og þessi sem lá fram á borðið og var greinilega ekki á góðum stað.

img_0636-1280x853

Klukkan 18:30 var boðið upp á 3ja rétta kvöldverð: Einhverskonar grænmetissoð, kjöt og baunir og súkkulaðibúðing í eftirrétt. Eftir mat fórum við að gera pokana klára fyrir morgundaginn, tókum allt úr sem við þurftum ekki á að halda til að hafa bakana eins létta og hægt var. Uppúr 20 lögðumst við í koju til að reyna hvíla okkur en vorum flestir á einhverju brölti fram eftir kvöldi. Mögulega náði ég að dotta eitthvað en það var bæði heitt í svefnherberginu og erfitt að sofna í þessari hæð.

Dagur 2 – Mont Blanc 4810

Morgunmatur var klukkan 3 og þar biðu okkar skálar með instant kafi og brauð, ostar og sultur.

Við tókum okkur góðan tíma í að græja okkur og vorum síðastir af stað úr skálanum. Lögðum af stað klukkan 04:20 í svartamyrkri. Það var mögnuð upplifun að sjá öll höfuðljósin silast upp brekkuna í myrkrinu.

img_0645
Ljósin silast upp að Dome du Gouter

Rétt uppúr 7 kom sólin upp og þá áttum við um tvo klukktíma eftir á toppinn.

Leiðin á Mont Blanc frá Gouter skálanum er hvergi mjög brött eða tæknilega erfið en á nokkrum stöðum eru mjóir hryggir sem þarf að ganga yfir og geta verið varasamir. Sérstaklega í miklum vindi en við vorum einstaklega heppnir með veður í allri ferðinni og það var nánast logn þennan dag.

Ekki auðvelt að mæta öðrum hópum á Bosses hryggnum

Rétt fyrir ofan Vallot skálann (4362m) hittum við aftur Magga og Möggu sem voru brosandi og ánægð eftir að náð að komast á toppinn. Þau sögðu að við ættum stutt eftir en okkur fannst þetta vera ansi langur kafli. Við komum á toppinn 8:50 eftir um 4 og hálfs tíma göngu. Þar var fagnað, teknar nokkrar myndir og dáðst að útsýninu. En það þýddi ekkert að hanga of lengi þarna uppi

img_1665-1280x853
Á toppi Mont Blanc í 4810m hæð

Við vorum með hugann við að ná síðustu lestinni til baka frá Nid d’Aigle klukkan 17 og þurftum að drífa okkur niður. Við höfðum því litla þolinmæði að bíða eftir hópum sem voru að fara upp og niður þennan skorning þar sem bara einn hópur komst í einu. Neðst þurfti hoppa yfir ansi djúpa sprungu sem leit ekkert sérstaklega vel út. Þegar röðin var komin að okkur komu tveir franskir fjallahlauparar og ætluðu að troða sér fyrir framan Alfreð sem var fremstur í línunni okkar. Kjartan kallaði á hann að hleypa þeim ekki fram fyrir okkur en þetta endaði þannig að þeir tveir voru klemmdir á milli Alfreðs og Kjartans í neðst í þröngum skorningum og við allir bundnir saman í línu. Við vorum nú ekki vissir hvort línan væri nógu löng fyrir Alfreð að hoppa yfir sprunguna en fremri frakkinn var óþolinmóður og sagði: “Just jump, its long enough”

img_0654
Hér var var umferðaröngþveiti. Lið að koma niður og allt stopp lengi.

Rétt fyrir ofan Gouter skálann mættum við íslensku leiðsögumönnunum sem við höfðum hitt í Midi fyrir nokkrum dögum. Þau höfðu lagt af stað frá Tête Rousse skálanum um morguninn. Við fengum svo þær fréttir í dag að þau hefðu þurft að snúa við 300 metra frá toppnum útaf veðri.

Gangan tilbaka frá Gouter skálanum niður klettahrygginn að Tête Rousse og áfram niður í Arnarhreiðrið tók 3 klukkutíma og var kærkomið að sjá lestina renna í hlað akkúrat á sama tíma og við komum niður.

Það sem stendur uppúr ferðinni er hvað allt gekk einstaklega vel upp, veðrið lék við okkur allan tímann. Bara nokkrum tímum eftir að við vorum á toppnum skall á óveður og hópar þurftu að snúa við. Við vorum líka allir búnir reikna með að finna fyrir miklum óþægindum í þessari hæð en fengum ekki einu sinni hausverk sem er alveg magnað. Skemmtileg tilviljun líka að hitta alla þessa Íslendinga í fjallinu á sama tíma og við vorum að þvælast þarna.